Çaycuma, üç gün boyunca siyasetinden sivil toplumuna kadar geniş bir katılımla kendi hikâyesini yazdı. Ancak bu hikâyeyi kayda geçmesi gereken yerel basının büyük bölümü ya yoktu ya da yok hükmündeydi.
1–3 Mayıs tarihleri arasında düzenlenen “Çaycumalılar Buluşuyor” etkinliği, bu kentin son yıllarda gördüğü en geniş katılımlı organizasyonlardan biriydi. Belediye ve Kaymakamlığın ortaklaşa hayata geçirdiği bu buluşma; spor etkinliklerinden kültürel programlara, söyleşilerden konserlere uzanan zengin içeriğiyle Çaycuma’nın toplumsal enerjisini görünür kıldı.
Belediye Başkanı, Kaymakam, eski ve yeni milletvekilleri, siyasi parti temsilcileri, kent konseyi üyeleri, sivil toplum örgütleri ve halkın her kesiminden insanlar aynı zeminde buluştu.
Bu tablo, yalnızca bir etkinlik değil; bir kentin kendini yeniden hatırlama iradesiydi.
Peki bu kadar güçlü bir buluşmanın tanığı kim oldu?
Yerel basını taradığımızda, iki haber portalında sınırlı da olsa etkinliklere yer verildiğini, bir yerel televizyonda ise haber yapıldığını görüyoruz. Bu çabaları yok saymak doğru olmaz.
Ancak açık konuşalım: Böylesi kapsamlı bir organizasyon için bu görünürlük son derece yetersizdir.
Daha da önemlisi, sahada neredeyse hiç gazeteci yoktu. Belediyenin görevli personeli dışında etkinlikleri izleyen, takip eden, yerinden gözlemleyen bir basın refleksi oluşmadı.
Bu tablo, basit bir eksiklik değil; yerel basının sahadan kopuşunun açık bir göstergesidir.
Yerel basın, bir kentin hafızasıdır. O kentte yaşananı kayda geçirir, toplumsal dinamizmi görünür kılar, ortak sevinci büyütür, eleştiriyi meşrulaştırır.
Ama bugün karşı karşıya olduğumuz tablo, bu tanımın giderek aşındığını gösteriyor.
Yerel basının önemli bir bölümü artık sahada değil; masa başında, çoğu zaman hazır metinlerin, duyuruların, sosyal medya akışlarının gölgesinde hareket ediyor.
Oysa gazetecilik sahada yapılır. Görmeden yazmak, duymadan hüküm vermek, takip etmeden yorum yapmak gazetecilik değildir.
Sorun sadece haberin azlığı değil; refleksin kaybıdır.
Bir kentin bu ölçekteki buluşmasına karşı ortaya konan ilgisizlik, artık tercih değil, bir alışkanlık haline gelmiştir.
Bu alışkanlık ise mesleği yavaş yavaş işlevsizleştirir.
Çünkü gazeteci, olanı kayda geçmeyen değil; olanı yerinde görüp topluma aktaran kişidir.
Eleştiri, gazeteciliğin ruhudur. Ama eleştiri, yok saymak değildir.
Bir etkinliği, sırf mesafeli durduğunuz bir yapı organize etti diye görmezden gelmek; eleştirel tutum değil, mesleki zafiyettir.
Adalet sadece eleştiride değil, takdirde de kendini gösterir.
Doğru yapılanı teslim etmek, gazeteciliğin onurudur.
Bugün Çaycuma’da yaşanan sorun tam da budur: Yerel basının bir kısmı eleştirel olmayı “görmemek” zannetmektedir.
Oysa yok saymak, eleştiri değildir.
Yok saymak, korkudur.
Yok saymak, küçüklüktür.
Yok saymak, mesleki iflastır.
Bu kentin hikâyesi üç gün boyunca yazıldı.
Meydanlarda, salonlarda, spor alanlarında, konserlerde, sohbetlerde…
Ama bu hikâyeyi kayda geçmesi gerekenler büyük ölçüde yoktu.
Bu yüzden Çaycuma, kendi hikâyesini kendi yazmak zorunda kaldı.
Ve unutulmamalıdır:
Bazı eksiklikler gürültüyle değil, sessizlikle anlaşılır.
Ve bazen yazılmayan haberler, yazılanlardan daha ağır konuşur.
