Nöbetçi Eczaneler
“Bazen en büyük gürültü, en derin sessizliği örter.”
Türkiye’de siyaset her zamankinden daha hareketli görünmesine rağmen, ortada büyük bir sessizlik var:
Bu sessizlik eylemsizlikten değil; sözü, hikâyeyi ve yönü kaybetmiş bir siyasetin iç boşluğundan kaynaklanıyor.
Siyasetin Yeni Paradoksu: Daha Çok Miting, Daha Az Politika
Türkiye uzun süredir gürültülü bir ülke: Mitingler, yürüyüşler, sert polemikler, ateşli açıklamalar…
Ancak bu yoğunluğu dikkatle izlediğinizde ilginç bir şey fark ediliyor: Ses arttıkça anlam azalıyor.
İktidar da muhalefet de görünürde çok şey söylüyor ama ortada toplumun ufkunu açacak, geleceğe dair gerçek bir söz yok. Bu nedenle, kamusal alanda dolaşan bütün sesler birbirinin uğultusuna karışıyor ve geriye kocaman bir sessizlik çöküyor.
Bu, yalnızca politik bir sorun değil; aynı zamanda Türkiye’nin demokratik kültürünün derin bir iç erozyonuna işaret ediyor.
İktidarın Sessizliği: Söylem Çoğaldıkça İçerik Çekiliyor
AK Parti iktidarının geçmiş yıllardaki siyasal enerjisi — ister beğenelim ister eleştirelim — bir hikâye taşırdı:
AB süreci, demokratik reformlar, açılımlar, ekonomik büyüme iddiası…
Bugün o hikâye yok.
İktidar hâlâ konuşuyor, hâlâ yüksek perdeden çıkışlar yapıyor, hâlâ kendi kitlesine duygusal bir dil sunuyor; fakat bu söylemler artık:
- toplumsal bir gelecek tasavvuru kurmuyor,
- devletin yönünü tarif etmiyor,
- hiçbir büyük meseleyi çözme kapasitesi taşımıyor.
Konuşuyorlar ama aslında hiçbir şey söylemiyorlar.
Bu yüzden iktidarın gürültüsü, söylem değil; sessizliğin maskesi hâline geliyor.
Muhalefetin Sessizliği: Eylemler Artıyor, Strateji Eksik
CHP son aylarda çok daha görünür: Her gün yeni bir bölgesel eylem, miting, ziyaret, kampanya…
Bu dinamizm tek başına olumlu.
Fakat şu kritik soruyu sormadan geçemeyiz:
Bu eylemlerin bir siyasi stratejisi var mı?
Türkiye’de muhalefet uzun süredir “reaksiyon siyaseti” yürütüyor:
- Kriz olduktan sonra açıklama,
- Gündem iktidardan geldikten sonra tepki,
- Kitleyi hareketlendirmek yerine kitleyi takip eden refleksler…
Bu tarz hareketlilik, siyaseti diri tutar; ama ülkenin geleceğine dair derinlikli bir yön göstermez.
Dolayısıyla muhalefetin sessizliği, eylemsizlik değil; hikâyesizliğin sessizliği.
Eylem ritüele dönüşünce, söz anlamını kaybediyor.
Toplumun Sessizliği: Sandığın Ötesine Geçen Bir Umut Kaybı
Toplumsal sessizlik bugün Türkiye’nin en ciddi alarmıdır.
Bu sessizlik:
- kabulleniş değil,
- rıza değil,
- “değişmezlik duygusunun” kökleşmesidir.
Gençlerde göç isteği, çalışanlarda güvensizlik, emeklilerde umutsuzluk, bazen hükümete oy veren seçmende bile “artık bir şey olmaz” düşüncesi…
Siyasetin tüm taraflarına yayılan bu sessizlik hâli, demokrasinin canlı hücrelerini yavaş yavaş uyuşturuyor.
Sessizlik, artık bir kayıtsızlık biçimi.
Kayıtsızlık ise siyasetin çürümesinin en keskin göstergesidir.
Türkiye’nin Derin Sessizliği: Siyasal Kültürün Yoruluşu
Türkiye’deki sessizlik yalnızca partilerin performansıyla açıklanamaz.
Bu, daha geniş bir çerçevenin sonucudur:
- Kurumların zayıflaması,
- Medyanın kutuplaşması,
- Hukukun öngörü sunamaması,
- Sivil toplumun daralması…
Bütün bunlar, “büyük toplumsal konuşma”yı imkânsız hâle getiriyor.
Devletin sesi çok çıkıyor; ama toplumun sesi kısılıyor.
Siyasetçiler bağırıyor; vatandaş içe kapanıyor.
Her kafadan bir ses çıkıyor; fakat memleketin ortak bir cümlesi yok.
Bu tam anlamıyla sükûtun iktidarıdır.
Türkiye’nin Yeni Sorusu: “Bu Sessizlik Nasıl Bozulur?”
Türkiye bugün her zamankinden fazla konuşuyor gibi görünse de,
aslında tarihin en sessiz siyasal dönemlerinden birini yaşıyor.
Bu sessizlik:
- korkudan değil,
- yasaktan değil,
- umudun tükenmesinden doğuyor.
Asıl mesele şudur:
Bu ülkede kim, yeniden bir “gelecek cümlesi” kuracak?
Kim, siyasi gürültüyü anlamlı bir söz ile aşacak?
Kim, toplumu suskunluktan çıkaracak bir vizyon ortaya koyabilecek?
Türkiye’nin ihtiyacı, daha fazla eylem değil; daha güçlü, daha gerçek bir söz.