2-7 Temmuz tarihleri arasında, Çaycuma Belediyesi ve Çaycumaspor’un davetlisi olarak oluşturulan heyetle birlikte kardeş şehrimiz Lennestadt’ı ziyaret etme imkânı bulduk. Futbolun, kültürün ve dostluğun iç içe geçtiği bu birkaç gün boyunca belediye yöneticileriyle, spor kulüpleriyle, gönüllü kuruluşlarla ve bölge insanıyla bir araya geldik. SSV Elspe’nin Uluslararası Gençlik Buluşması’na katıldık, Karl May Festivali’ni izledik, Atta Mağarası’nı gezdik, gönüllü itfaiye teşkilatını ziyaret ettik ve en önemlisi, yıllar önce kurulan kardeş şehir ilişkisinin insanlar arasında nasıl canlı bir bağa dönüştüğüne tanıklık ettik
Bazı yolculuklar kilometreleri kısaltır. Bazıları ise insanlar arasındaki mesafeleri…
Çaycuma’dan Lennestadt’a yaptığımız ziyaret, benim için ikinci türden bir yolculuktu. Uçakla birkaç saat süren mesafenin, samimi bir karşılama, içten bir tebessüm ve birlikte geçirilen birkaç günle nasıl ortadan kalkabildiğine tanıklık ettim.
Aslında bu iki şehri birbirine bağlayan hikâye yeni değil. Bundan onlarca yıl önce daha iyi bir gelecek umuduyla Almanya’ya giden Çaycumalılar, zamanla iki toplum arasında görünmeyen ama son derece sağlam köprüler kurdular. Bir zamanlar ekmek için çıkılan yollar, bugün dostluk yollarına dönüşüyor. Belki de kardeş şehir olmanın en güzel tarafı tam da budur.
Lennestadt’ta geçirdiğimiz günlerde bunun birçok örneğini gördük.
SSV Elspe ile Çaycumaspor’un genç futbolcuları aynı sahada mücadele ederken aslında sadece futbol oynamıyorlardı. Farklı dilleri konuşan gençler, sporun ortak diliyle birbirlerini tanıyor, aynı sevince ortak oluyor, aynı heyecanı paylaşıyorlardı. O gün sahada atılan gollerden daha değerli olan, kurulan dostluklardı.
Elspe’deki Karl May Festivali, Atta Mağarası, gönüllü itfaiye teşkilatı ve ziyaret ettiğimiz kurumlar, bize yalnızca Almanya’nın doğal ve kültürel zenginliğini göstermedi. Aynı zamanda güçlü toplumların güven, gönüllülük, planlama ve ortak sorumluluk duygusuyla ayakta kaldığını da gösterdi.
Ama doğrusu beni en çok etkileyen bunların hiçbiri değildi.
En çok etkilendiğim şey, insanlar arasındaki samimiyetti.
Bizi havaalanında karşılayan dostlarımızın heyecanı, günler boyunca gösterdikleri misafirperverlik, en küçük ayrıntıyı bile düşünmeleri ve bizi evlerinde, şehirlerinde, hayatlarının içinde misafir etmeleri…
Resmî protokoller elbette önemlidir. Ancak gerçek kardeşlik, insanların birbirlerine kapılarını ve gönüllerini açtıkları yerde başlar.
İşte bu yüzden kardeş şehir kavramını yalnızca belediyeler arasında imzalanmış bir protokol olarak görmüyorum. Kardeş şehir; çocukların birlikte spor yapmasıdır. Gençlerin birbirlerinin kültürünü tanımasıdır. Öğretmenlerin deneyim paylaşması, sanatçıların ortak üretmesi, kadınların, gönüllülerin ve sivil toplum kuruluşlarının birbirlerinden öğrenmesidir.
Kardeş şehir, aslında birbirine benzeyen iki toplumun ortak geleceğe birlikte yürüme iradesidir.
Bu ziyaretin ardından en büyük temennim, Çaycuma ile Lennestadt arasındaki bu dostluğun daha da güçlenmesidir. Gençlik değişim programlarının artmasını, okullar arasında kalıcı iş birliklerinin kurulmasını, spor kulüplerinin düzenli buluşmasını, kültürel etkinliklerin gelenek hâline gelmesini ve sivil toplum kuruluşlarının daha sık bir araya gelmesini diliyorum.
Çünkü şehirler arasındaki dostluğu asıl kalıcı hâle getiren şey, yöneticilerden çok insanlardır.
Her kurulan dostluk, geleceğe bırakılan sessiz ama sağlam bir köprüdür.
Bu noktada bize de önemli bir görev düşüyor. Çaycuma olarak biz de aynı içtenlikle misafir ağırlamaya, dostluğumuzu paylaşmaya ve bu ilişkinin yalnızca bugünü değil, gelecek kuşakları da kapsayan bir kardeşliğe dönüşmesi için çaba göstermeliyiz.
İnanıyorum ki yıllar sonra bugünleri hatırlayan gençler, “Biz o dostluğu bir futbol sahasında kurmuştuk”, “Bir okul ziyaretinde tanışmıştık” ya da “Kardeş şehir programında arkadaş olmuştuk” diyecekler.
İşte o zaman imzalanan protokoller gerçek anlamına kavuşmuş olacak.
Çünkü şehirleri kardeş yapan şey, aynı dili konuşmaları değildir.
Aynı değerlere inanabilmeleridir.
Ve insanlar birbirlerine yüreklerini açtıklarında, haritalardaki mesafeler anlamını yitirir; geriye yalnızca dostluk kalır