Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Recep Karagöz

İşgalle Barışan İslamcılık: Suriye’de Ahlaki Çöküş

 

Suriye’de yaşananlar artık yalnızca bir iç savaşın ya da bir rejim değişikliğinin sonucu olarak okunamaz. Ortaya çıkan tablo, bölgenin nasıl yeniden paylaşıldığını; bu paylaşımın hangi aktörler eliyle, hangi anlaşmalarla ve hangi ahlaki bedeller karşılığında gerçekleştirildiğini açık biçimde göstermektedir. Bu yazı, tam da bu nedenle, soyut bir “jeopolitik denge” tartışması değil; somut tercihler, imzalanan mutabakatlar ve terk edilen topraklar üzerinden bir adalet muhasebesi yapma ihtiyacından doğmuştur.

Baas rejiminin çöküşünü takiben Suriye sahasında beliren yeni güç düzeni, egemenliğin aşamalı biçimde tasfiye edilmesi üzerine inşa edilmiştir. 1973’ten bu yana işgal altında bulunan Golan Tepeleri’nin fiilen İsrail’e bırakılması, bu tasfiyenin en açık ve en sembolik göstergesidir. Buna Suveyda’nın, “Dürzilerin korunması” gerekçesiyle İsrail’in fiili himaye alanına terk edilmesi eklenmiş; böylece Suriye’nin güneyi, halkın iradesi dışında, İsrail için kalıcı bir tampon bölgeye dönüştürülmüştür.

Bu süreç yalnızca askeri fiili durumlarla sınırlı kalmamış, diplomatik ve istihbarî düzeyde de kurumsallaştırılmıştır. Paris’te, ABD’nin gözetiminde yürütülen görüşmeler sonucunda, HTŞ yönetimi ile İsrail arasında istihbarat paylaşımını da içeren kapsamlı mutabakatlar imzalanmıştır. Suriye tarihinde ilk kez, kendisini “direniş” ve “İslam” diliyle meşrulaştıran bir yapı, İsrail’le doğrudan temas kurmuş; onu fiilen tanımış ve güvenlik iş birliğini kabul etmiştir.

Bu mutabakatların bedeli ise Suriye’nin kuzeyinde ödenmiştir. İsrail ve ABD nezdinde sağlanan meşruiyetin karşılığında, Fırat’ın batısında Kürtlerin ana aktör olduğu siyasal ve toplumsal yapı bütünüyle tasfiye edilmiştir. Halep başta olmak üzere yüz binlerce Kürt zorla yerinden edilmiş; SDG’ye bağlı yerel güvenlik güçleri Fırat’ın doğusuna çekilmeye zorlanmıştır. Aynı anda, Fırat’ın doğusunda Arap aşiretleri, kendilerini IŞİD’den kurtaran Kürtlere karşı sistematik biçimde kışkırtılmıştır. Böylece Suriye, bilinçli bir tercihle etnik temelde ayrıştırılan bir coğrafyaya dönüştürülmüştür.

Bu noktada dikkat çekici olan, sürecin yalnızca HTŞ tarafından değil, Türkiye’nin açık desteğiyle yürütülmesidir. Türkiye, İsrail’in güneyde kurduğu fiili hakimiyet alanına sessiz kalırken; kuzeybatı Suriye’de kendisine bırakıldığı anlaşılan nüfuz alanı karşılığında, bu büyük tasfiyeye itiraz etmemiştir. NATO üyesi bir ülke olarak Türkiye, İsrail’le doğrudan bir gerilim yerine, Kürtlerin Akdeniz’e erişimini mutlak kırmızı çizgi ilan eden bir stratejiyi tercih etmiştir.

Asıl kırılma noktası ise bütün bu sürecin İslamcı bir dil ve meşruiyet iddiasıyla pazarlanmasıdır. Golan’ın terk edilmesi, Suveyda’nın himaye altına verilmesi, istihbarat anlaşmaları ve demografik zorlamalar; “cihat”, “ümmet” ve “mücahitlik” kavramlarıyla örtülmeye çalışılmaktadır. Böylece İslam, zulme karşı ahlaki bir referans olmaktan çıkarılıp, çıkar temelli bir jeopolitik örtüye indirgenmektedir.

Oysa İslam’ın temel ilkeleri; işgale rıza göstermeyi, halkların zorla yerinden edilmesini, bir halkın diğerine karşı kışkırtılmasını ve masumların kanı üzerinden siyasal meşruiyet üretilmesini açık biçimde reddeder. Bu ilkelerin yerine milliyetçilik, güvenlik paranoyası ve kısa vadeli çıkar hesapları ikame edildiğinde ortaya çıkan şey ne direniştir ne de siyaset; yalnızca örgütlü bir ahlaki çözülmedir.

Bu nedenle mesele, yalnızca Kürtlerin ya da Suriye’nin geleceği değildir. Mesele, siyasal İslamcılığın güç karşısında nerede durduğudur. Bugün İsrail’le kurulan bu ilişkiler, yarın başka halkların ve başka toprakların da pazarlık konusu yapılmasının önünü açacaktır. Tarih, etnik ayrıştırma ve işbirlikçi düzenler üzerine kurulan her yapının, eninde sonunda kurucularını da yuttuğunu defalarca göstermiştir.

Bugün Türkiye’de kendisini İslamcı, ümmetçi ve anti-emperyalist olarak tanımlayan siyasal akıl, İsrail’in işgalini fiilen tahkim eden; Golan’ın terk edilmesini, Suveyda’nın himayeye açılmasını ve Paris’te imzalanan istihbarat anlaşmalarını sessizlikle geçiştiren bir noktaya savrulmuştur. Bu sessizlik masum değildir. Kürtlerin Fırat’ın batısından sürülmesine, Arapların Kürtlere karşı kışkırtılmasına ve Suriye’nin etnik temelde parçalanmasına göz yuman bir İslamcılık, artık mazlumların değil; statükonun ve Siyonist güvenlik mimarisinin bölgesel tamamlayıcısıdır. Adalet, güçle uyum değil; zulüm karşısında taraf olmayı gerektirir. Bugün tarafını kaybeden bir İslamcılık, yarın ahlaki iddiasını da kaybedecektir.

Subscribe
Bildir
guest

0 Yorum
Eskiler
En Yeniler Beğenilenler