Kentler yalnızca yollarla, kaldırımlarla ve binalarla ayakta durmaz. Bir şehrin ruhunu; kültür, sanat, spor ve insanların bir araya gelebildiği ortak etkinlikler oluşturur. Bu nedenle festivaller, konserler, sergiler ve kültürel organizasyonlar belediyelerin “lüks harcamaları” değil; sosyal belediyeciliğin en önemli araçlarından biridir. Esnafı hareketlendirir, gençlere nefes olur, çocuklara umut verir, kentin tanıtımına katkı sunar ve ortak aidiyet duygusunu güçlendirir.
Elbette kamu kaynağının kullanıldığı her faaliyet gibi bu etkinlikler de şeffaf olmalı, denetlenmeli ve gerektiğinde eleştirilmelidir. Belediyelere soru sormak, bütçeyi sorgulamak ve hesap istemek demokrasinin gereğidir.
Fakat hesap sormak başka, delilsiz ithamlarla kamuoyunda suç algısı oluşturmak bambaşka bir şeydir.
Ne yazık ki AK Parti Çaycuma İlçe Başkanı Birol Yiğit’in 7. Çaycuma Günleri üzerinden yaptığı paylaşım, tam da bu ikinci yöntemin tipik bir örneğidir.
Sorular Değil, İmalar Konuşuyor
İlk bakışta “soru soruyor” gibi görünen metin dikkatle okunduğunda başka bir niyet ortaya çıkıyor.
“İddialara göre…”
“50 milyon lira konuşuluyor…”
“Apar topar getirilen sanatçı…”
“Halkın parası kimler için harcandı?”
Bunlar masum sorular değildir.
Bunlar, herhangi bir delil ortaya koymadan insanların zihnine “burada bir yolsuzluk olabilir” düşüncesini yerleştirmeye çalışan siyasi imalardır.
Demokratik siyasette bunun adı denetim değildir.
Bunun adı algı üretmektir.
Bilgi Almanın Yeri Belediye Meclisidir, Sosyal Medya Değil
Burada dikkat çekici bir çelişki daha var.
AK Parti’nin Çaycuma Belediye Meclisi’nde seçilmiş üyeleri bulunmaktadır. Bu üyeler belediyenin bütçesini görüşür, faaliyet raporlarını değerlendirir, komisyonlarda görev alır; bilgi ve belge isteme, soru önergesi verme ve belediyeyi denetleme yetkisine sahiptir.
Dolayısıyla bir ilçe başkanının belediyenin mali işleyişi konusunda bilgi edinmek istemesi hâlinde başvuracağı ilk adres sosyal medya değil, kendi meclis grubudur.
Eğer gerçekten cevap aranan sorular varsa, bunlar önce belediye meclisinde sorulur; resmî yollar işletilir ve alınan cevaplar kamuoyuyla paylaşılır.
Fakat bu yollar tercih edilmeyip doğrudan sosyal medya üzerinden “iddialara göre…” ifadeleriyle kamuoyunun karşısına çıkılıyorsa, ister istemez şu soru akla geliyor:
Amaç gerçekten bilgi edinmek mi, yoksa kamuoyunda şaibe algısı oluşturmak mı?
Demokratik denetim, dedikoduyla değil; belgeyle yapılır. Siyasetçinin görevi de kuşku üretmek değil, elindeki bilgiyi sorumlulukla kamuoyuna sunmaktır.
Sosyal medyada ima yoluyla hüküm vermek kolaydır. Zor olan, aynı iddiaları belediye meclisinde, resmî kayıtlara geçirerek ve hukuki sorumluluğunu üstlenerek dile getirebilmektir. İşte siyasetçinin ciddiyeti de tam burada ölçülür.
Hedef Göstermek Siyaset Değildir
Bu paylaşımın en rahatsız edici yönü yalnızca belediye yönetimini eleştirmesi değildir.
Ortaya hiçbir kanıt koymadan belediye yönetimini, belediye çalışanlarını, organizasyona emek veren yüzlerce kişiyi, sponsorları ve bu etkinliğe katkı sunan herkesi kamuoyu önünde şaibe altında bırakmaya çalışmasıdır.
Bugün hedef gösterilen yalnızca belediye başkanı değildir.
Sahneyi kuran işçidir.
Güvenliği sağlayan emekçidir.
Organizasyonda çalışan belediye personelidir.
Festival alanında stant açan kadın üreticidir.
Katkı sunan sponsordur.
Çaycuma’nın tanıtımı için çalışan yüzlerce insanın emeğidir.
Bir ilçe başkanının kullandığı her kelimenin siyasi ve toplumsal bir ağırlığı vardır. Bu nedenle hiçbir siyasi makam sahibi, elinde tek bir somut delil bulunmadan insanları kamuoyu önünde zan altında bırakma hakkına sahip değildir.
Muhalefet etmek başka, hedef göstermek başkadır.
Eleştirmek başka, itham etmek başkadır.
Demokratik siyasetin dili; suçlama değil, delildir.
Demokraside İma Değil, Delil Konuşur
Demokratik hukuk devletinde iddiaların da bir ahlakı vardır.
Elinizde bilgi varsa açıklarsınız.
Belgeniz varsa yayımlarsınız.
Bir suç işlendiğini düşünüyorsanız hukuk yollarına başvurursunuz.
Ama hiçbir somut veri ortaya koymadan, “konuşuluyor”, “iddialara göre” gibi ifadelerle insanların zihnine kuşku bırakmak; hakikati aramak değil, şüphe üretmektir.
Türkiye’nin en büyük sorunlarından biri de tam olarak budur.
Önce insanlar itham edilir.
Sonra “Biz sadece soru sorduk.” denilir.
Fakat geriye cevaplar değil, lekelenmiş itibarlar kalır.
Masumiyet karinesi yalnızca mahkeme salonlarında geçerli bir ilke değildir; demokratik siyasetin de temel ahlak kurallarından biridir.
Çaycuma Daha Nitelikli Bir Siyaseti Hak Ediyor
Festival eleştirilebilir.
Konser tercihleri tartışılabilir.
Belediyenin öncelikleri sorgulanabilir.
Bunların tamamı demokratik hayatın doğal parçalarıdır.
Ancak siyaset, insanların zihnine kuşku bırakma sanatı değildir.
Siyaset; belgeyle konuşma, delille hesap sorma ve hakikati ortaya çıkarma sorumluluğudur.
Muhalefet etmek, yolsuzluk imasında bulunmak değildir.
Hesap sormak, zan üretmek değildir.
Siyasetin itibarı; rakibini itham etmekle değil, iddiasını belgeyle ispat edebilmekle ölçülür.
Çaycuma’nın ihtiyacı, sosyal medya üzerinden dedikodu ve şaibe üreten bir siyaset değildir.
Çaycuma’nın ihtiyacı; eleştirisini de övgüsünü de aynı ciddiyetle yapan, hukuka ve delile dayanan, toplumdaki güven duygusunu büyüten bir siyaset anlayışıdır.
Çünkü bir kentin sadece yolları, parkları ve meydanları değil; siyaset dili de o kentin geleceğini belirler.
İnsanların itibarını delilsiz iddialarla hedef alanlar, yalnızca siyasi rakiplerini değil; demokratik siyasetin kendisini de yaralamaktadır.

