Türkiye siyasetinde merkezde yaşanan kırılmaların taşraya ulaşması uzun sürmez. Genel merkezlerde başlayan liderlik ve meşruiyet tartışmaları, kısa süre içinde il ve ilçe örgütlerine; oradan belediye meclislerine, mahallelere, köylere ve hatta yıllardır aynı masada oturan insanların ilişkilerine kadar yayılır.
CHP’de mutlak butlan kararıyla başlayan, seçilmiş yönetimin görevden uzaklaştırılması ve Özgür Özel öncülüğünde YENİ Parti’nin kurulmasıyla sonuçlanan bölünme, şimdi Çaycuma’da da somut bir örgütsel karşılık buluyor.
CHP Çaycuma İlçe Başkanı Fahri Diler ve birlikte hareket ettiği arkadaşları partiden ayrılarak YENİ Parti’nin ilçe örgütünü kurdu. Diler, CHP’nin Eylül 2025’te yapılan olağan ilçe kongresinde yeniden başkan seçilmişti. Dolayısıyla YENİ Parti’ye geçen kadro, yalnızca birkaç eski partiliden değil, yakın zamana kadar CHP’nin Çaycuma’daki seçilmiş ilçe yönetimini oluşturan isimlerden meydana geliyor.
Diğer tarafta ise mutlak butlan sonrasında Zonguldak örgütünde başlayan yeniden yapılanma var. Zonguldak İl Başkanlığı için Olcay Can’ın görevlendirilmesinin ardından, boşalan CHP Çaycuma İlçe Başkanlığına daha önce il yönetiminde ve ilçe örgütünde görev yapmış İsmail Yavan’ın atanmasının kesinleşmek üzere olduğu belirtiliyor.
Böylece Çaycuma’da, aynı tarihsel kökten gelen ve büyük ölçüde aynı seçmen tabanına seslenecek iki ayrı siyasi örgüt ortaya çıkıyor.
Mesele yalnızca iki ilçe başkanlığı tabelasının farklı binalara asılması değildir. Aynı mahallelere, aynı köylere, aynı ailelere ve çoğu zaman aynı arkadaş çevrelerine hitap edecek iki siyasi yapıdan söz ediyoruz. Dün aynı parti binasında toplantı yapan, aynı seçim kampanyasında çalışan ve aynı sandıkta görev alan insanlar, bundan sonra seçmenden iki farklı adres için destek isteyecek.
Bu nedenle merkezde sorduğumuz soru Çaycuma için de geçerlidir: Bu ayrışma demokratik siyaseti çoğaltacak mı, yoksa aynı tabanı içeriden parçalayarak başka partilere alan mı açacak?
Seçilmiş Yönetim İle Atanmış Yönetim
Çaycuma’daki yeni tablonun göz ardı edilmemesi gereken bir meşruiyet boyutu bulunuyor.
Fahri Diler, CHP ilçe başkanlığına yakın zamanda yapılan kongrede seçilerek gelmişti. Bugün CHP’den ayrılarak başka bir partiye geçmiş olması, o kongreden kaynaklanan siyasi geçmişini ortadan kaldırmaz. Diler ve arkadaşlarının YENİ Parti örgütünü kurması, seçilmiş ilçe yönetiminin önemli bir bölümünün siyasi yoluna başka bir çatı altında devam etmesi anlamına geliyor.
CHP’de oluşan boşluğun İsmail Yavan’ın atanmasıyla doldurulacak olması ise farklı bir meşruiyet biçimi ortaya çıkarıyor. Yavan, bir dönem CHP ilçe başkanlığı yapmış, CHP geleneğini ve Çaycuma siyasetini bilen, örgütün yabancısı olmayan bir isim. Ancak göreve kongreyle değil, il başkanlığının tasarrufuyla gelecek olması ister istemez tartışılacaktır.
Burada mesele kişilerin yeterliliği değildir. Seçilmiş bir yönetimin ayrılmasının ardından yerine atanmış bir yönetimin gelmesi, CHP tabanının karşısına demokratik temsil açısından cevaplandırılması gereken bir soru çıkarıyor: İlçe örgütünün yeni yönetimini Çaycuma’daki üyeler mi belirleyecek, yoksa merkezden başlayan yeni yapılanma atamalarla mı sürdürülecek?
Atama, olağanüstü koşullarda örgütsel boşluğu geçici olarak doldurabilir. Ancak kalıcı siyasi meşruiyet sağlayamaz. CHP’nin Çaycuma’da yeniden güç kazanabilmesi için üyelerin iradesine dayanan, rekabete açık ve şeffaf bir kongre sürecini mümkün olan en kısa zamanda işletmesi gerekir.
YENİ Parti açısından da yalnızca seçilmiş eski yönetimi bünyesine katmış olmak yeterli değildir. Bir partide kazanılmış geçmiş meşruiyet, başka bir partiye otomatik olarak devredilmez. Fahri Diler ve arkadaşları bundan sonra YENİ Parti’nin neden gerekli olduğunu, CHP’den hangi siyasi ve programatik noktalarda ayrıldığını Çaycuma seçmenine anlatmak zorunda.
YENİ Parti yalnızca “seçilmiş yönetim bizdik” söylemine yaslanırsa yeni bir siyasi hareket oluşturamaz. CHP de yalnızca “tarihsel parti ve altı ok bizde kaldı” diyerek seçmenin desteğini garanti göremez.
Her iki tarafın meşruiyeti bundan sonra söylemlerinden çok, Çaycuma için ne önerdikleriyle ölçülecek.
Çaycuma’nın ekonomik sorunları, işsizlik, tarımın geleceği, Filyos Vadisi’ndeki sanayileşmenin çevresel ve toplumsal sonuçları, köylerin boşalması, gençlerin ilçeden ayrılması, ulaşım, trafik ve kentleşme gibi başlıklar önümüzde duruyor. İki parti de aynı tarihsel mirasın sahibi olduğunu anlatmak yerine bu sorunlara hangi çözümleri getireceğini ortaya koymalıdır.
Aksi hâlde seçmen, aynı konuşmaları yapan, aynı sembolleri kullanan ve yalnızca yöneticileri farklı iki partiyle karşı karşıya kalacaktır.
Rekabet Mi, Karşılıklı Tasfiye Mi?
Çaycuma’daki ayrışmanın yönünü belirleyecek temel unsur, iki örgütün birbirleriyle kuracağı ilişkinin niteliğidir.
CHP ile YENİ Parti arasındaki rekabet, kimin “gerçek CHP’li”, kimin “gerçek Atatürkçü” veya kimin “ihanet eden taraf” olduğu tartışmasına dönüşürse bunun ilçeye hiçbir faydası olmaz. Dün birlikte siyaset yapan insanların birbirleri hakkında bildiklerini siyasi silaha çevirmesi, parti içi tartışmaların belediyeye ve yerel kurumlara taşınması, seçmenin kişisel kamplara ayrılması Çaycuma’nın demokratik hayatını zehirler.
Yerel siyasette kırılan ilişkileri onarmak, genel merkez siyasetinden çok daha zordur. Çünkü insanlar yalnızca parti toplantılarında değil; sokakta, pazarda, düğünde, cenazede ve sivil toplum çalışmalarında da karşılaşır. Siyasi rekabetin kişisel düşmanlığa dönüşmesi, ilçenin bütün toplumsal dokusunu etkiler.
Bu noktada Çaycuma Belediye Başkanı Bülent Kantarcı’nın ve CHP’li belediye meclisi üyelerinin tutumu da önem kazanacaktır. Belediye yönetiminin parti içi hesaplaşmanın aracı hâline getirilmemesi, belediye hizmetlerinin siyasi saflaşmaya göre yürütülmemesi gerekir. Belediye, bir parti grubunun diğerine üstünlük sağlama alanı değil, bütün Çaycuma’nın ortak kurumu olarak kalmalıdır.
YENİ Parti’nin de CHP’yi yalnızca yıpratmaya yönelen bir siyaset izlemesi kendisine uzun vadede kazanç sağlamaz. Çünkü hitap ettiği taban, dün CHP’ye oy veren seçmenlerden oluşuyor. CHP seçmenini aşağılayarak veya CHP’de kalan herkesi gayrimeşru ilan ederek o seçmenin desteği kazanılamaz.
Aynı şekilde CHP’nin de ayrılanları hain, kişisel ikbal peşinde koşan veya partiyi bölen insanlar olarak göstermesi kolaycılık olur. Seçilmiş yönetimin neden ayrılmak zorunda kaldığı, butlan kararının parti içinde nasıl bir meşruiyet krizi yarattığı ve üyelerin iradesinin neden korunamadığı açıkça tartışılmalıdır.
İki partinin gelecekte seçim işbirliği yapması, hatta yeniden aynı çatı altında buluşması da ihtimal dışı değildir. Ancak böyle bir ihtimal, bugün yaşanan örgütsel ve duygusal kırılmanın önemsiz olduğu anlamına gelmez. Kullanılan her ağır söz, yarının muhtemel işbirliğini biraz daha zorlaştıracaktır.
Çaycuma’da CHP tabanına artık iki ayrı siyasi adresten seslenilecek. Bu durum demokratik seçenekleri artırabilir; yeni kadroların, yeni fikirlerin ve daha canlı bir siyasi rekabetin önünü açabilir. Fakat bunun gerçekleşebilmesi için iki partinin birbirini yok etmeye değil, Çaycuma halkını ikna etmeye çalışması gerekir.
Aksi takdirde aynı seçmen tabanı ikiye bölünecek, örgütlerin enerjisi karşılıklı mücadelede tükenecek ve ortaya çıkan boşluktan bu iki partinin dışında kalan siyasi aktörler yararlanacaktır.
Merkezdeki bölünmenin ardından sorduğumuz soru, şimdi Çaycuma’da daha somut biçimde karşımızda duruyor:
CHP ile YENİ Parti aynı tabana iki ayrı yerden seslenirken Çaycuma siyaseti çoğalacak mı, yoksa muhalefet kendi gücünü kendi elleriyle mi azaltacak?
Bu sorunun cevabını parti tabelaları değil; yöneticilerin kullanacağı dil, örgütlerin göstereceği demokratik olgunluk ve Çaycuma için ortaya koyacakları siyasi program belirleyecek.

