Nöbetçi Eczaneler
“Barış, yalnızca savaşın olmaması değil; adaletin toplumla sözleşme yapmasıdır.” //John Rawls
Türkiye, bir yüzyılı aşkın süredir omzunda taşıdığı en ağır yüklerden birini nihayet sırtından attı.
Kürt meselesi, uzun yıllar boyunca kimliklerin bastırıldığı, dillerin yasaklandığı, taleplerin terörle eşleştirildiği karanlık bir döngüye mahkûm edilmişti.
Ancak bugün, bu ülke tarihi bir eşiği geçti.
PKK, Abdullah Öcalan’ın çağrısıyla silahları bırakma kararı aldı, örgütsel yapısını feshetti ve mücadelesini tamamen demokratik siyasete devretti.
Artık dağlardan yükselen kurşun seslerinin yerini, kent meydanlarında yankılanan hak, eşitlik ve adalet talepleri alacak.
Artık Türkiye, şiddetin ve korkunun gölgesinden çıkıp barışın ve birlikte yaşamanın hakikatine yönelecek… Yönelmelidir.
Kapanan Bir Dönem: Çatışmanın Yüzyılı
Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana Kürt kimliği ya inkâr edildi ya da bastırıldı.
1930’lardan itibaren uygulanan asimilasyon politikaları, köy boşaltmaları, isyan bastırmaları ve olağanüstü hal rejimleri, Kürtlerle devlet arasındaki güveni neredeyse tümüyle yok etti.
1980 sonrası dönem, bu sorunun daha da derinleştiği bir evreydi:
PKK’nin silahlı mücadelesi ile devletin sert güvenlikçi politikaları arasında sıkışan bir halk, şiddetin iki ucunda savruldu.
Her bastırma daha fazla direniş doğurdu; her direniş, daha fazla bastırmayla karşılandı.
Bu kısır döngü, on binlerce insanın hayatına mal oldu. Binlerce köy boşaltıldı, yüz binlerce insan yerinden edildi.
Ama belki de en önemlisi, Türkiye’nin demokrasiyle olan bağı, bu çatışmanın gölgesinde her zaman zayıf kaldı.
Çözüm Sürecinden Barışın İnşasına
2013–2015 yılları arasında yürütülen çözüm süreci, tüm eksikliklerine rağmen umut verici bir eşikti.
İmralı görüşmeleri, Dolmabahçe mutabakatı, TRT Kurdî’nin açılması, akil insanlar heyeti gibi adımlar, hem sembolik hem siyasal düzeyde yeni bir anlayışı temsil ediyordu.
Ancak siyasi istikrarsızlık, seçim hesapları ve karşılıklı güvensizlik bu sürecin sekteye uğramasına neden oldu.
Bugün ise yeni bir sayfa açıldı:
PKK silah bıraktı.
Örgütsel yapılar lağvedildi.
Kürt siyasi aktörleri, artık yalnızca demokratik yollarla mücadele edeceklerini beyan ettiler.
Bu yalnızca bir taktik değişikliği değil; bir zihniyet devrimi, bir çağın kapanışı ve gerçek bir çözümün ilanınına dönüşmelidir.
Yeni Türkiye’nin Eşiği: Eşitlik, Tanıma ve Anayasa
Barış, sadece silahların susmasıyla değil; adaletin tesisiyle mümkündür.
Gerçek barış, ancak hakların tanınması ve eşit yurttaşlık temelinde inşa edilebilir.
Önümüzdeki görev nettir:
- Kürt kimliği anayasal güvence altına alınmalıdır.
- Anadilde eğitim ve kamusal kullanım hakkı tanınmalı, anadil kamusal hayatın parçası haline gelmelidir.
- Yerel yönetimlerin yetkileri, Avrupa Yerel Yönetimler Şartı doğrultusunda güçlendirilmelidir.
- Siyasi tutuklular adil yargılanmalı, ifade ve örgütlenme özgürlüğü güvence altına alınmalıdır.
- En önemlisi, yeni bir toplumsal sözleşme olan sivil ve demokratik anayasa hazırlanmalıdır.
Bu, yalnızca Kürt halkı için değil; Türkiye’deki tüm yurttaşlar için bir özgürlük, adalet ve demokrasi yoludur.
Barışı Kurmak, Geçmişle Yüzleşmekle Başlar
Türkiye, tarihinde belki de ilk kez bu denli gerçek bir barış iklimine yaklaşmıştır.
Silahlar sustu, örgüt dağıldı.
Geriye yalnızca söz kaldı.
Şimdi, bu sözün hakkını verme zamanıdır.
Şimdi, eşitlik ve adalet zemininde yeni bir Türkiye’yi hep birlikte inşa etme zamanıdır.
Ve bu barış, yalnızca devletin değil; halkların, annelerin, gençlerin, inananların, farklı dillerin ve renklerin ortak barışı olmalıdır.
Çünkü barış, yalnızca çatışmasızlık değil; birbirini tanıyan, kabul eden, eşit gören bir toplum sözleşmesidir.
Eğer Türkiye bu sözleşmeyi imzalamaya hazırsa, gelecek artık korkularla değil; umutla konuşulabilir.