Nöbetçi Eczaneler
Bugün internet sitemizde Türk-İş’in açıkladığı açlık ve yoksulluk sınırı verilerini haber olarak okurlarımızla paylaştık. Gazetecilik bazen sadece olanı aktarmaktır. Ancak bazı haberler vardır ki, rakamları yazıp geçemezsiniz. Çünkü o rakamların arkasında insanların yaşam mücadelesi vardır. İşte bugün yaptığımız haber de onlardan biriydi.
Türk-İş’in açıkladığı verilere göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 36 bin 939 liraya, yoksulluk sınırı ise 120 bin lirayı aştı. Asgari ücret ise açlık sınırının yaklaşık 9 bin lira gerisinde kaldı.
Kimi bu rakamları sadece istatistik olarak görebilir. Oysa her bir sayı; evine ekmek götürmeye çalışan bir babanın, mutfak masasında hesap yapan bir annenin, çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan ailelerin sessiz hikâyesidir.
Eskiden insanlar markete ihtiyaçlarını almak için giderdi. Bugün ise alışveriş sepetine ne koyacağını değil, neyi koyamayacağını hesaplıyor. Fiyat etiketleri değiştikçe sepetler küçülüyor, umutlar biraz daha eksiliyor.
Çalışmak, insanın onurlu bir yaşam sürmesinin en temel güvencesidir. Ancak bugün çalışan insanların önemli bir bölümü, ay sonunu getirme telaşı yaşıyor. Sorun yalnızca maaşların miktarı değil; o maaşın alım gücüdür. Çünkü cebinizdeki para artsa bile alabilecekleriniz azalıyorsa, refah değil, geçim sıkıntısı büyüyor demektir.
Ekonomi; sadece büyüme rakamları, enflasyon tabloları ya da piyasa verileri değildir. Ekonomi, sabah işe giderken çocuğunun harçlığını düşünen işçidir. Emeklinin eczanede ilacını alırken yaşadığı mahcubiyettir. Pazarda elindeki parayı yetirmeye çalışan annenin sessizce yaptığı hesaptır.
Elbette ekonomik sorunların çözümü kolay değildir. Ama çözümün ilk şartı, gerçeği bütün açıklığıyla kabul etmektir. Açlık sınırı yalnızca bir istatistik değil, toplumun aynasıdır. O aynaya bakıp hiçbir şey olmamış gibi davranamayız.
Bugün yazdığımız haber yarın gündemden düşebilir. Ancak o rakamların anlattığı hayatlar değişmediği sürece, bu mesele konuşulmaya devam edecektir. Çünkü bu ülkenin insanı sadece karnını doyurmayı değil, emeğinin karşılığını alarak insanca yaşamayı hak ediyor.